Αν είσαι Ελληναράς με μεγάλα αρχίδια μη διαβάσεις αυτό το κείμενο

Όταν ήμουν παιδί πίστευα πως έπρεπε να διαβάσω όσο γίνεται περισσότερο γιατί αυτό θα ταν μία επαναστατική πράξη. Εκτιμούσα βαθύτατα τους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών γιατί θεωρούσα πως είναι οι διαμορφωτές της κοινωνίας. Μεγαλώνοντας είδα πως δεν είχα καμία ελπίδα να επιβιώσω στην Ελλάδα αν δε γινόμουν λίγο πιο κάφρος, λίγο πιο μάγκας. Και όταν λέμε μάγκας εννοούμε να θυμίζουμε όσο μπορούμε στις κοινωνικές μας δραστηριότητες τον τύπο του καταφερτζή Ελληναρά(το κάνει και ο πρωθυπουργός μας αυτό με μεγαλη επιτυχία όπως φαίνεται-άσχετο). Παράλληλα με την εξάσκησή μου στην υποκρισία, άρχισα να γνωρίζω και ανθρώπους των γραμμάτων. Πόζα, μούρη, άριστες σχέσεις με την εξουσία, άριστες σχέσεις με άτομα πλούσια τα οποία είχαν το ρόλο του χορηγού. Η μόρφωση και η τέχνη λοιπόν όχι ως επαναστατική πράξη αλλά ως μέσο για κοινωνική άνοδο. Οποιαδήποτε πνευματική παραγωγή έβλεπα να είναι προσαρμοσμένη στα γούστα και τις αντιλήψεις ενός πλούσιου και βαθύτατα συντηρητικού κοινού. Τελικά για καιρο τα αποκήρυξα όλα. Έγινα και γω ένας καθημερινός άνθρωπος που τον ενδιέφερε να κάνει σεξ,να βγει έξω για διασκέδαση, να αγοράσει σπίτι και άλλα τέτοια πολλά. Αλλά τελικά δε φτάνει. Η καθημερινότητα χωρίς τέχνη και ιδέες πνίγει. Και άρχισε πάλι το ψάξιμο. Αρχίζω να συνειδητοποιώ σιγά σιγά πως αυτό που μετράει είναι η γνώση και η τέχνη να γίνουν βίωμα. Σαν ανάσα. Ετσι αρχίζει πάλι η επανάσταση. Και ίσως ,κάπου χαμένοι όλοι μας μέσα στους εαυτούς μας και και τα ηλεκτρονικά δίκτυα, συναντηθούμε κάποια στιγμή. Μπορεί να μην κάνουμε τίποτα. Μπορει όμως και να κάνουμε. Και αν καταφέρουμε να βάλουμε πάλι τις ιδέες σε περίοπτη θέση ίσως κάποιοι Ελληναράδες αρχίσουν να μας φοβούνται.