http://www.youtube.com/watch?v=7L0ed5KD57w

http://www.youtube.com/watch?v=eEwkrnw9g84

κατω η δικτατορια της αθωοτητας

παντου μιλανε για αθωα παιδακια, παντου υπαρχουν χαζομαμαδες και χαζομπαμπαδες-οτιδηποτε βγαινει εξω απο τις νορμες πρεπει να εξαφανιστει γιατι προσβαλλει τα αθωα παιδια, το εθνος, τις μαμαδες, τους παπουδες, τις θειες, τισ κουνιαδες κλπ Κατω η δικτατορια της αθωοτητας

Αν είσαι Ελληναράς με μεγάλα αρχίδια μη διαβάσεις αυτό το κείμενο

Όταν ήμουν παιδί πίστευα πως έπρεπε να διαβάσω όσο γίνεται περισσότερο γιατί αυτό θα ταν μία επαναστατική πράξη. Εκτιμούσα βαθύτατα τους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών γιατί θεωρούσα πως είναι οι διαμορφωτές της κοινωνίας. Μεγαλώνοντας είδα πως δεν είχα καμία ελπίδα να επιβιώσω στην Ελλάδα αν δε γινόμουν λίγο πιο κάφρος, λίγο πιο μάγκας. Και όταν λέμε μάγκας εννοούμε να θυμίζουμε όσο μπορούμε στις κοινωνικές μας δραστηριότητες τον τύπο του καταφερτζή Ελληναρά(το κάνει και ο πρωθυπουργός μας αυτό με μεγαλη επιτυχία όπως φαίνεται-άσχετο). Παράλληλα με την εξάσκησή μου στην υποκρισία, άρχισα να γνωρίζω και ανθρώπους των γραμμάτων. Πόζα, μούρη, άριστες σχέσεις με την εξουσία, άριστες σχέσεις με άτομα πλούσια τα οποία είχαν το ρόλο του χορηγού. Η μόρφωση και η τέχνη λοιπόν όχι ως επαναστατική πράξη αλλά ως μέσο για κοινωνική άνοδο. Οποιαδήποτε πνευματική παραγωγή έβλεπα να είναι προσαρμοσμένη στα γούστα και τις αντιλήψεις ενός πλούσιου και βαθύτατα συντηρητικού κοινού. Τελικά για καιρο τα αποκήρυξα όλα. Έγινα και γω ένας καθημερινός άνθρωπος που τον ενδιέφερε να κάνει σεξ,να βγει έξω για διασκέδαση, να αγοράσει σπίτι και άλλα τέτοια πολλά. Αλλά τελικά δε φτάνει. Η καθημερινότητα χωρίς τέχνη και ιδέες πνίγει. Και άρχισε πάλι το ψάξιμο. Αρχίζω να συνειδητοποιώ σιγά σιγά πως αυτό που μετράει είναι η γνώση και η τέχνη να γίνουν βίωμα. Σαν ανάσα. Ετσι αρχίζει πάλι η επανάσταση. Και ίσως ,κάπου χαμένοι όλοι μας μέσα στους εαυτούς μας και και τα ηλεκτρονικά δίκτυα, συναντηθούμε κάποια στιγμή. Μπορεί να μην κάνουμε τίποτα. Μπορει όμως και να κάνουμε. Και αν καταφέρουμε να βάλουμε πάλι τις ιδέες σε περίοπτη θέση ίσως κάποιοι Ελληναράδες αρχίσουν να μας φοβούνται.

Βλέπω παντού τύπους που μετράνε την επιτυχία και την ευτυχία με το χρήμα. Καλα η επιτύχια ειναι μια ανόητη καραμέλα με την οποία μεγαλώνουμε για να ενταχτούμε σ ενα σύστημα δουλειάς και καταναλωσης.Για την ευτυχία δε γνωρίζω. Ακόμη το ψάχνω. Το θέμα είναι οτι βαρέθηκα να βλέπω ανόητους ανθρώπους -βλέπε τηλεπερσόνες-να είναι πάντα μπροστά, να θεωρούν δεδομένη την αφέλεια του κόσμου και ναρκισσιστικά να προβάλλουν την τοσο ευτυχισμένη μίζερη ζωή τους. Ο κόσμος στους δρόμους έχει ομορφιά, ενέργεια, δημιουργικότητα. Αυτό δε βγαίνει ποτέ προς τα έξω απο τα μέσα ενημέρωσης. Μονο οξυζεναρισμένη βλακεία,τρομολαγνεία,καφρίλα,σεξισμός. Χιλιοειπωμένα αυτά που γράφω. Αλλά ρε συ που είναι αυτοι οι γαμημένοι έλληνες πνευματικοί άνθρωποι; Που είναι οι καλλιτέχνες; Πέρα απο το να τραγουδάνε στο μέγαρο και να διαφημίζουν δάνεια κάνουν τίποτα άλλο; Γερασμένη η πνευματική ζωή εδω και ξεπουλημένη στην τηλεοπτική αθηναική κλίκα. Ανόητοι και μείς που τοσον καιρό επιτρέπουμε να μιλάνε αυτοί που δεν έχουν τίποτα να πουν.
Ωραίος σήμερα ο Λαζόπουλος. Έδειξε ότι υπάρχουν στην Ελλάδα και νέοι που αγωνίζονται για σπουδές και όχι για τηλεοπτικά έπαθλα.

Συγνώμη Αμαλία

Ο λόγος που μπήκα εδώ μέσα είναι ο θάνατος της Αμαλίας. Με αυτά που έγραφε έδωσε το σύνθημα:ενεργοποίηση και ξεμπρόστιασμα όλων αυτών που καπηλεύονται τη ζωή μας και τα όνειρα μας. Δεν τη γνώρισα ποτέ. Ακούγαμε την ίδια μουσική, είχαμε κοινά ενδιαφέροντα, την ίδια ηλικία. Ο θάνατος της ήταν ένα είδος ενηλικίωσης για μένα. Κάποιος σαν και μένα έφυγε επειδή κάποιοι άλλοι ήταν ανεύθυνοι. Επίσης η Αμαλία έφυγε επειδή "μορφωμένα" και "ευαισθητοποιημένα" παιδιά σαν και μένα ζούσαμε και ζούμε στην καλοφτιαγμένη και "ξενοφτιαγμένη" παρένθεση μας. Συγνώμη Αμαλία για την παθητικότητα μας. Χωρίς υποσχέσεις και βαριά λόγια θα γίνω και θα γίνουμε η διαβρωτική δύναμη που θα ταράξει τον ύπνο-και οχι μόνο-όλων εκείνων που γλέντουν ανεύθυνα εκμεταλλευόμενοι τον πόνο των άλλων. Και πάλι συγνώμη φιλενάδα